از مهمترین پژوهشگران انقلاب فرانسه بهشمار میرود که با تحلیلهای مبتنی بر ساختارهای اجتماعی و اقتصادی، تاریخ را از چارچوب روایتهای سنتی خارج کرد و به بررسی نیروهای مردمی و طبقاتی پرداخت. آثار او، بهویژه «فروپاشی دنیای کهن» و «انقلاب فرانسه»، نشان دادند که انقلاب نه صرفاً نتیجهی تصمیمات نخبگان، بلکه محصول تغییرات عمیق اجتماعی و اقتصادی است. لوفور با روش تاریخی خود، رویکرد مارکسیستی را در بررسی انقلاب تقویت کرد و تأثیر مهمی بر پژوهشهای تاریخی قرن بیستم گذاشت.