فرزانه راجی

او فقط یک مترجمِ حوزه‌ی مطالعات زنان نیست؛ بلکه سال‌ها به عنوان یک فعال خستگی‌ناپذیر صدای زنانی بوده که در سکوت زیسته‌اند. مترجمی که در دهه‌ی پر التهاب 60 به سه سال زندان نیز محکوم شد و و بعدها در دهه‌ی هشتاد همزمان با زلزله‌ی بم، به همراه 17 تشکل غیررسمی و مردمی، «شورای هماهنگی تشکل‌های مردمی» را برای کمک به زلزله‌زدگان به راه انداخت. راجی که فارغ‌التحصیلِ جامعه شناسی است، از بنیانگذاران «مرکز فرهنگی زنان» است و در راه اندازی سایت «زنان ایران‌ـ‌جهان» و هفته‌نامه‌ی «فکر روز» مشارکت داشته. 
راجی اگرچه عمدتاً در زمینه‌ی مطالعات زنان کار کرده، اما نباید فراموش کرد که دو داستان بلند «دل انار» و «دلم می‌خواهد هرگز آرزویش نکنم» نیز از او منتشر شده است. همچنین باید به آثار ترجمه‌ی او نیز اشاره کرد. «سینما در انقلاب»  و «کمینگاه» که به ترتیب درباره سینمای شوروی از ابتدا تا بعد از استالین و برگزیده‌ای از داستان‌های کوتاه آمریکا و کانادا هستند. یا «مارکسیسم و ستم بر زنان» که به اتکای آرای مارکس و انگلس ریشه‌های سرکوب زنان را بررسی می‌کند. همچنین ترجمه‌ی «نظریه فمینیستی» نوشته جوزفین دانون، یکی از جامع‌ترین آثار مرجع درباره‌ی نظریه‌های مختلف فمینیستی.