کالوینو در ادبیات هم مثل شخصیت داستانهایش مدام تغییر شکل میداد و همواره در نحوهی روایت آنها به ابداع میپراخت. چه در جستجو در شهرهای نامریی یا حکایتهای کیهانی یا فراروایتهای بازیگوشانه، او بین فلسفه، علم و تخیل تعادلی ظریف برقرار میکرد. خواندن داستانهای او مانند قدم گذاشتن در رویایی است که با آگاهی از رویا بودن آن، بهطاهر سبک اما باطناً بینهایت عمیق.