زیگموند فروید

روان‌کاو و بنیان‌گذار نظریه‌ی روان‌کاوی. او مفهوم ناخودآگاه را به عنوان نیرویی تأثیرگذار بر افکار و رفتار انسان مطرح کرد و نظریه‌ی ساختار روان را با سه بخش نهاد، من و فرامن ارائه داد. فروید نظریه‌ی امیال سرکوب‌شده، رویاها و مکانیسم‌های دفاعی را گسترش داد و تأکید کرد که تجربه‌های کودکی در شکل‌گیری شخصیت نقش اساسی دارند. اندیشه‌های او در روان‌شناسی، ادبیات، فلسفه و فرهنگ مدرن تأثیر عمیقی گذاشت و زمینه‌ساز مکاتب گوناگون در روان‌درمانی شد. با وجود نقدهای گسترده، نظریات او همچنان در مطالعات روان‌شناختی و علوم انسانی مطرح است.