از اوایل دههی هشتاد بود که خودش را در فضای مباحثات حوزهی فلسفه مطرح کرد. نخست به عنوان نویسندهی صفحهی اندیشهی روزنامهی شرق، و سپس با تألیف و ترجمهی برخی از بحثبرانگیزترین آثار فلسفی در این فضا. او که از چهرههای شاخص جریان نئومارکسیسم و چپ جدید اروپایی در ایران است، در سال 1376 در رشتهی مهندسی پتروشیمی وارد دانشگاه امیرکبیر شد، اما درس و دانشگاه را نیمهکاره رها کرد و به ترجمه، ستوننویسی، مقالهنویسی و تدریس مشغول شد. نخستین ترجمهاش «زبان و تاریخ» (مجموعهی مقالاتی از والتر بنیامین) را مستقیماً از آلمانی به فارسی برگرداند، اگرچه بعدها خودش به آن انتقاد کرد و گفت که چندان از آن راضی نیست. البته سالها بعد این مقالات با اندکی جرح و تعدیل و با ویراستاری مراد فرهادپور با عنوان «عروسک و کوتوله» دوباره منتشر شد.
مهرگان پس از سال 88 برای ادامهی تحصیل به آمریکا رفت و بعدتر در رشتهی ادبیات آلمانی در دانشگاه جانز هاپکینز به تحصیل پرداخت تا در مقطع کارشناسی ارشد از آن فارغالتحصیل شود. او سپس در دانشکدهی علوم انسانی همین دانشگاه از پایاننامهی دکتریاش که بر فلسفه و ادبیات تمرکز دارد، دفاع کرد. او ترجمهی آثاری از از لودویگ ویتگنشتاین، اسلاوی ژیژک، جورجو آگامبن، آلن بدیو، کارل اشمیت، والتر بنیامین، زیگموند فروید، هربرت مارکوزه، تئودور آدورنو و… را در کارنامهاش دارد.