بکمن با قلمی پرشور و صادق مینویسد که زیبایی آشفتهی زندگی روزمرهی مردمان و تقلاهایشان را ثبت میکند. داستانهای او طنز را با لحظاتی صمیمی ترسیم میکند و بر تنهایی، مهربانی و کنشهای کوچکی که انسانها را به هم میپیونداند، پرتو میافکند. لحن بکمان همچون مکالمه با دوستی است که نقایص جهان را میبیند اما هنوز به امید باور دارد.