منظره‌ی دلگیر قشنگ
برده بودندم بیرون توی ایوان. خواهرم سونیا زیر پاهایم کوسن گذاشته بود و درد نداشتم. یک روز گرم اوت بود، مراسم تدفین زنم داشت شروع می‌شد و من دراز کشیده بودم توی سایه داشتم به آسمان آبی کم‌رنگ نگاه می‌کردم. به همچین آفتاب درخشانی عادت نداشتم و یکی از دفعاتی که سونیا آمد حال‌و‌احوالم را بپرسد چشمم پرِ اشک بود. ازش خواستم برود عینک‌آفتابی‌ام را بیاورد، دلم نمی‌خواست برایش سوءتفاهمی پیش بیاید. رفت پیدایش کند. خودمان دوتا بودیم، بقیه رفته بودند سرِ خاک. برگشت و عینک را زد به چشمم. لب‌هایم را جمع کردم و برایش ماچ فرستادم. لبخند زد. با خودم گفتم اگر بفهمد چه می‌شود. عینک آن‌قدر تیره بود که، بی آن‌که خودش بفهمد، راحت تماشایش می‌کردم. وقتی رفت باز به آسمان نگاه کردم. از یک جای خیلی دوری صدای پتک زدن می‌آمد، به آدم قوت قلب می‌داد؛ از سکوت کامل هیچ خوشم نمی‌آید. یک‌بار این را به زنم هلن گفتم که در جوابم گفت این قضیه به احساس گناهکاری آدم برمی‌گردد. نمی‌شد باهاش از این‌جور حرف ها زد، فوراً شروع می‌کرد به موعظه کردن.
آن‌جا برای خودم دراز کشیده بودم و صدای ضربه‌های پتک هم دیگر قطع شده بود که یکهو آن دوروبر هوا تاریک‌تر شد و قبلِ این‌که بفهمم دلیلش آمدن ابر و عینک‌آفتابیِ تیره‌ام است، اضطراب غیرقابل‌وصفی افتاد به جانم. تقریباً بلافاصله اضطرابم تمام شد ولی یک حسی همچنان ماند؛ حس تهی بودن یا واماندگی. سونیا که کمی بعدتر آمد حالم را جویا شود، ازش خواستم قرص بهام بدهد. گفت خیلی زود است. من اصرار کردم و او هم عینک‌آفتابی‌ام را از صورتم برداشت. گفت: «اینو نزن.» چشم‌هایم را بستم. رفت. زود با یک قرص و یک لیوان آب برگشت. همان‌طور که شانه‌ی زخمی‌ام را گرفته بود و کمرم را صاف می‌کرد، قرص را گذاشت دهنم و لیوان آب را گذاشت روی لب‌هایم. عطر تنش مشامم را پر کرد.
چیزی نگذشت که مادر و دو برادر و زن‌برادرم از سرِ خاک آمدند. بابای هلن و دو تا خواهر و یک عمه‌اش، که نمی‌شناختمش، کمی بعدتر رسیدند. همه جلو آمدند و چند کلامی با من حرف زدند. قرص داشت اثر می‌کرد، من پشت آن عینک‌آفتابی تیره حس می‌کردم برای خودم پدرخوانده‌ای هستم. حس نمی‌کردم نیازی به زیاد حرف زدن باشد، طبعاً همه به حساب این می‌گذاشتند که داغدارم و عمراً می‌فهمیدند که در نهایتِ بی‌اعتنایی آن‌جا برای خودم دراز کشیده‌ام. وقتی پدرش آمد پیشم و یک چیزی گفت، از فکرِ این که حالا که هلن مرده باباش دیگر پدرزنم و خواهرش دیگر خواهرزنم نیست احساس رضایت خوبی کردم.
کمی بعد زن‌برادرم و خواهرهای هلن شروع کردند به چیدن بشقاب و کارد و چنگال روی میز دراز زیر ایوان و هر بار سرِ راه‌شان به نشیمن از جلوم رد می‌شدند، حتی با آن‌که وانمود می‌کردم نمی‌بینم‌شان، سری تکان می‌دادند و لبخندی می‌زدند. بعدش لابد باید چرتم برده باشد چون چیز بعدی‌ای که یادم می‌آید همهمه‌ی حرف زدن‌های توی باغ بود. دست‌هاشان را می‌دیدم؛ نُه تا دست که به‌ندرت تکانی می‌خوردند. منظره‌ی آرامش‌بخشی بود: نُه تا دست، زیر سایه‌ی یک درخت غان بزرگ، و سونیا در انتهای میزی که روبه‌رویم بود. بعد از مدتی، دست بلند کردم که نگاهش به من بیفتد ولی نیفتاد. درست بعدش، برادر کوچیکه‌ام از جایش بلند شد و راه افتاد سمت ایوان. چشم‌هایم را بستم و خودم را به خواب زدم. شنیدم از کنارم که می‌گذشت، یک لحظه ایستاد، با خودم گفتم چه‌قدر عاجز و بیچاره‌ایم ما.
بالاخره از پشت میز بلند شدند. همه آماده‌ی رفتن می‌شدند، جز مامان و سونیا. من با چشم بسته دراز کشیده بودم و خودم را به خواب زده بودم. بعد مامان از نشیمن آمد سراغم. بهاش لبخندی زدم، او هم پرسید گرسنه‌ام یا نه. نبودم. پرسید درد داری؟ گفتم نه. گفت تو بدنت چی؟ گفتم نه. گفت خوب است و ملافه‌ای را که رویم بود صاف کرد. پرسیدم: «می‌خواین زودتر برین خونه؟» گفت: «واسه چی؟ دلت نمی‌خواد این‌جا باشیم؟» گفتم: «نه. گمون کردم شاید دل‌تون برا بابا تنگ بشه.» جواب نداد. رفت و نشست روی راحتی حصیری. همان موقع سونیا پیدایش شد. عینک را از صورتم برداشتم. گیلاس شراب دستش بود. دادش به مامان. گفتم: «منم می‌خوام.» گفت: «قرص خوردی، نمی‌شه.» گفتم: «بچه‌بازی درنیار.» گفت پس فقط یه گیلاس. رفت. مامان، شراب به دست، نشسته بود به تماشای باغ. پرسید: «کل این‌جا الآن واسه توئه؟» گفتم: «آره، سند خورده.» گفت: «عنقریب یه حس خالی بودن شدیدی پیدا می‌کنه.» حرفی نزدم، منظورش را نمی‌فهمیدم. سونیا با دوتا گیلاس آمد، گذاشت‌شان روی عسلی‌های کنار مامان. با یکی‌شان آمد پیشم، شانه‌ام را گرفت و گیلاس را گذاشت روی لب‌هایم. از دفعه‌ی قبل بیش‌تر خم شد، سینه‌هایش معلوم بود. گیلاس را که می‌برد، نگاه‌مان به هم گره خورد. نمی‌دانم، لابد چیزی دیده بود که قبلاً متوجهش نشده بود چون یک حسی توی چشم‌هایش برق می‌زد، حسی شبیه خشم. بعد لبخندی زد و رفت کنار مامان بنشیند. گفت مامان، به سلامتی. مامان گفت نوش. نوشیدند. باز عینکم را زدم. کسی حرفی نزد. به نظرم سکوت بی‌حرف‌وحدیثی نمی‌آمد. دلم می‌خواست چیزی بگویم اما نمی‌دانستم چی. سونیا گفت پرنده نیست این‌جا. مامان گفت: «دوروبر ما هم نیس. غیر از مرغ دریایی. قبلاً پرستو هم بود، یه عالم پرستو، ولی الآن همه‌شون رفته‌ن.» سونیا گفت چه حیف. مامان گفت: «چه حیفی؟ این رو که کاریش نمی‌شه کرد.» بعدش یک مدت هیچ‌کدام حرفی نزدند. مامان گفت: «حالا دیگه آدم نمی‌فهمه هوا داره خوب می‌شه یا قراره بارون بگیره.» سونیا گفت: «فقط می‌شه اخبار هواشناسی رو گوش کرد.» مامان گفت: «به حرف‌شون اعتباری نیس.» سونیا گفت: «تو مدیترانه، پرستوها پایین پرواز می‌کنن، حتی اگه بارون نخواد بیاد.» مامان گفت: «حتماً یه‌جور پرستوی دیگه‌ان.» سونیا گفت عجیب است و دیگر حرفی نزد. شرایش را خورد. مامان پرسید: «سونیا راست می‌گه؟» گفتم آره. سونیا گفت: «ای خدا! تو هیچ حرف من رو باور نمی‌کنی.» مامان گفت: «خوبیّت نداره آدم تو یه همچین روزی واسه حرفش قسم و آیه بیاره.» سونیا ته لیوان را هم سر کشید و سرپا ایستاد. گفت: «راست می‌گی. پس می‌ذارم واسه فردا.» مامان گفت عجب مارمولکی هستی تو. سونیا گفت من؟ بچه‌ی به این خوبی! آمد و کمک کرد یک‌کم دیگر شراب بخورم. سرم را زیاد بالا نگه نداشت. کمی از آن از گوشه‌ی لب‌هایم ریخت و از چانه‌ام پایین آمد. با غیظ لب‌هایش را ورچید و سرسری با گوشه‌ی ملافه صورتم را پاک کرد. بعد رفت نشیمن. مامان گفت: «یکهو چه‌ش شد؟» گفتم: «مامان اون دیگه بزرگ شده‌ها. دلش نمی‌خواد کسی به‌ش امر و نهی کنه.» گفت: «ولی ناسلامتی من مامانشم.» جواب ندادم. گفت: «من فقط خوبیش رو می‌خوام.» جوابی ندادم. زد زیر گریه. گفتم مامان، چی شد؟ گفت: «هیچ‌چی دیگه مثل سابق نیس. همه‌چی خیلی... عجیب شده.» سونیا برگشت. گفت: «می‌رم یه قدمی بزنم.» گمانم فهمید مامان دارد گریه می‌کند ولی مطمئن نیستم. رفت. گفتم: «دختر خوشگلیه.» مامان گفت چه فایده. گفتم ای بابا، مامان. گفت: «حق با توئه. حرف دهنم رو نمی‌فهمم.» گفتم: «اگه می‌خوای بری خونه، مشکلی نیس. به‌هرحال سونیا هست.» باز زد زیر گریه، این‌دفعه بلندتر و بی‌اختیارتر. گذاشتم قشنگ گریه‌اش را بکند، تا هر وقت خواست. کمی فکر کردم و بعدش پرسیدم چرا گریه می‌کنی؟ جواب نداد. دیگر اعصابم داشت خرد می‌شد. با خودم گفتم: «آخه سر چی داری گریه می‌کنی؟» آن وقت گفت: «بابات با یکی دیگه‌س.» گفتم: «یکی دیگه؟ بابا؟» گفت: «بنا نداشتم به‌ت بگم. تو برا خودت هزار جور غم‌وغصه داری.» گفتم من غم‌وغصه‌ای ندارم. گفت: «این چه حرفیه؟» جواب ندادم. دراز کشیده بودم و به آن مرد ریزه‌اندام لاغر، به پدرم فکر می‌کردم، به کسی که در سن شصت و سه‌سالگی... هیچ‌وقت فکر نکرده بودم بیش‌تر از حدی که برای پس انداختن من و خواهر برادرهایم لازم بوده لیبیدویی داشته باشد. تصویر او، عریان تنگ یک زن، پیش چشمم چشمک می‌زد. تصویری که بی‌نهایت ناخوشایند بود. مامان گیلاس‌ها را برد تو و زود برگشت، لابد دلش می‌خواست حرف بزند. پشت به من ایستاده بود به تماشای باغ. پرسیدم: «حالا می‌خوای چی کار کنی؟» جواب داد: «چی‌کار می‌تونم بکنم. می‌گه هر کاری دلم بخواد می‌کنم، دیگه کاری از دستم بر نمی‌آد.» گفتم: «می‌تونی بیای پیش من.» از پشت هم می‌شد فهمید که باز زده زیر گریه و شاید چون نمی‌خواست چهره اش را ببینم راه افتاد از پله‌های ایوان پایین رفتن. به احتمال زیاد چشم‌هایش پرِ اشک بود. لابد سکندری خورد چون تعادلش را از دست داد و پرت شد جلو و از دیدم خارج شد. صدایش زدم ولی جواب نداد. چند بار دیگر صدایش زدم. سعی کردم بلند شوم ولی چیزی نبود که عصای دستم کنم. به یک طرف غلتیدم، یک پایم را، پای توی گچم را، انداختم لبه‌ی تخت آفتابگیر، آرنجم را ستون کردم و بالاخره از جایم بلند شدم. حالا می‌دیدمش. با صورت، دراز به دراز افتاده بود وسط سنگریزهها. آن یکی پایم را که آن هم توی گچ بود انداختم لبه‌ی تخت آفتابگیر. شانه و دستم بیش‌تر از جاهای دیگر درد می‌کرد. با آتل نمی‌توانستم روی دو پا راه بروم، برای همین خزیدم کف زمین. سینه‌خیز خودم را رساندم به پله‌ها. کار چندانی ازم برنمی‌آمد ولی نمی‌توانستم همان‌طور دراز به دراز به امان خدا رهایش کنم. نم‌نم از پله‌ها پایین رفتم و خودم را به او رساندم. سعی کردم به پهلو بغلتانمش ولی زورم نمی‌رسید. دستم را سراندم زیر پیشانی‌اش. مرطوب بود. سنگریزهها فرورفتند پشت دستم. جانی برایم نمانده بود. کنارش دراز کشیدم. بعد کمی جابه‌جا شدم. گفتم مامان. جواب نداد. گفتم مامان. ناله‌ای کرد و صورتش را به سمت من چرخاند. داشت ازش خون می‌رفت و حسابی ترسیده بود. گفتم: «جاییت درد می‌کنه؟» گفت نه! گفتم: «از جات تکون نخور.» ولی روی کمرش غلتی زد و پا شد. نگاهی به زانوی خونینش انداخت و شروع کرد شن‌ها را از لای زخم‌هایش بیرون کشیدن. گفت: «اوه نه، اوه نه، چه بلایی سرم اومد...» گفتم: «غش کردی.» گفت: «آره. یهو جلو چشمم سیاه شد.» بعد چرخید و زل زد به من. گفت ویلیام! گفتم: «با خودت چی کار کردی! مامان جون، چی کار کردی! اون‌جات، اون‌جا.» در یک وضعیت دردآوری دراز کشیده بودم و با آن یکی دست سالمم سینه‌خیز خودم را کشاندم توی چمن. طاق‌باز همان جا ولو شدم و چشم‌هایم را بستم. شانه‌ام تیر می‌کشید، انگار شکستگی، دوباره خودش را ول کرده بود. مامان داشت حرف می‌زد ولی نای جواب دادن نداشتم. حس می‌کردم وظیفه‌ام را به سهم خودم انجام داده‌ام. شنیدم روی پاهایش بلند شد. دلم نمی‌خواست چشم‌هایم را باز کنم. ناله کرد. گفتم: «بیا این‌جا رو علفا بشین.» گفت: «حال تو چه‌طوره؟» گفتم: «خوبم. بیا بشین. سونیا الآنه برمی‌گرده.» نگاهش کردم. به‌سختی راه می‌رفت. با احتیاط نشست کنارم. گفت: «گمون کنم باید منم یه‌کم دراز بکشم.» در آفتاب دراز کشیدیم. هوا گرم بود. گفت: «خوابت نبره.» گفتم نه، حواسم هست. بعد، مدتی حرفی نزدیم. گفت: «چیزی از بابا به سونیا نگی.» پرسیدم: «واسه چی؟» گفت: «مایه‌ی خفّت آدمه.» با این‌که منظور حرفش را می‌فهمیدم، گفتم خفّت تو؟ گفت: «آره. وقتی کسی که چهل سال به‌ش اعتماد داشتی به‌ت خیانت کنه، می‌شه مایه‌ی خفّت.» گفتم: «برمی‌گرده.» گفت: «برگرده هم نه اون همون آدم سابقه نه من.» گفتم: «نه دیگه.» ولی دیگر دم‌به‌دم حرفش ندادم. سونیا توی درگاه ایستاده بود. بلند صدایم کرد. چشم‌هایم را بستم. جان نداشتم، دلم می‌خواست یکی هوایم را داشته باشد. داد زد مامان! وقتی شنیدم که ایستاد کنارم، چشم‌هایم را باز کردم و بهاش لبخندی زدم و دوباره بستم. مامان برایش تعریف کرد چه اتفاقی افتاده. من چیزی نگفتم. دلم می‌خواست همین‌طور ضعیف و درمانده بمانم، لای دست‌های سونیا. کوسن آورد و گذاشت‌شان زیر سر و شانه‌ام، بعد ازش پرسیدم می‌شود یک قرص بخورم.
مدتی رفته بود، لابد زنگ زده بود آمبولانس بیاید، ولی وقتی آمد هیچ حرفی در این مورد نزد. بهام قرص داد و پرسید حالم چه‌طور است. گفتم خوبم. با این‌که راست می‌گفتم، مطمئن نبودم حرفم را باور کرده است. شانه‌ام درد می‌کرد ولی حالم خوب بود. مدتی نگاهم کرد، بعد رفت بالا توی ایوان و تخت آفتابگیر را پایین آورد. ولی نه برای من. برای مامان. بهاش که فکر کردم دیدم کار درستی به نظر می‌آید ولی به‌هرحال می‌توانست به من هم تعارفی بکند، اقلاً می‌گذاشت جواب رد بدهم. مامان مخالف بود و دلش می‌خواست بدهدش به من. سونیا گفت: «نه، شما بشین روش.» من حرفی نزدم. با خودم گفتم خب برای این است که خودم به سونیا گفتم حالم خوب است. سونیا مامان را روی تخت آفتابگیر نشاند، بعد هم رفت توی خانه. چمن زیرم سفت بود و اذیت می‌کر.، مانده بودم سونیا تا کی می‌خواهد همین‌طور مرا به حال خودم رها نگه دارد، وانگهی من که نمی‌دانستم به بیمارستان زنگ زده است. سکوت محض بود تا این‌که شنیدم ماشینی جلوِ در ایستاد و صدای زنگِ در آمد. بعد از مدتی، سونیا و دو مرد با لباس سفید آمدند توی ایوان و از پله‌ها پایین آمدند. یک‌راست رفتند سراغ مامان. یکی‌شان با او حرف زد و آن یکی هم آمد سراغ من و ساق پایم را معاینه کرد. به آتل اشاره کرد و پرسید: «چند وقته داریش؟» گفتم یک هفته. پرسید: «از پشت بوم افتاده‌ی؟» گفتم تصادف کردم. صورتم را گرفتم آن‌ور. مامان گفت حالا خیلی لازم است؟ سونیا گفت آره مامان. آن که با من حرف زده بود رفت برانکارد بیاورد، آن یکی هم آمد پیشم و پرسید حالم چه‌طور است. گفتم خوب. لابد سونیا درمورد شانه‌ام به‌شان گفته بود چون طرف دولا شد و معاینه‌اش کرد. دستیارش با برانکارد آمد و من را گذاشتند رویش. از پله‌ها بردندم بالا توی اتاق. سونیا از جلو می‌رفت که راه را نشان بدهد. خواباندندم روی تخت، بعد رفتند، سونیا هم رفت. کمی بعدترش برگشت. گفت با مامان می‌رم بیمارستان. گفتم باشه. پرسید چیزی نمی‌خواهی؟ گفتم نه. رفت. نمی‌خواستم تکه‌ای طعنه‌ای چیزی بارش کنم، جدی می‌گویم، مخصوصاً که فهمیده بودم مامان هم به کمکش احتیاج دارد. بعد از مدتی خانه ساکت ساکت شد. پلک‌هایم آرام بسته شد و آن منظره‌ی خلوت قشنگ را دیدم، منظره‌ای که دیدنش تلخ بود، خیلی دردندشت بود و خیلی هم متروک و دلگیر، منظره‌ای که یکجورهایی، هم درونم بود و هم اطرافم. چشم‌هایم را باز کردم تا از دستش خلاص شوم ولی آن‌قدر خسته بودم که دوباره خودشان خودشان را بستند. احتمالاً به خاطر قرص‌ها بود. فقط برای این‌که حرفی زده باشم بلند گفتم من که نمی‌ترسم. چند باری تکرارش کردم. بعدش را دیگر یادم نمی‌آید.
تاریک‌روشن عصر از خواب بیدار شدم. پرده‌ها کنار زده شده بود و ساعت زنگ‌دار، چهار و نیم را نشان می‌داد. درِ اتاق‌خواب نیمه‌باز بود و باریکه‌نوری هم از لای در افتاده بود تو. یک بطری آب روی میز پاتختی بود و لگن مریض هم جلوِ دست سالمم. بهانه‌ای برای بیدار کردن سونیا نداشتم. چراغ را روشن کردم و مشغول خواندن کمیسر مگره و مقتوله شدم که سونیا با خود آورده بود. بعد از مدتی حس کردم گرسنه‌ام ولی برای صدا کردن سونیا خیلی زود بود. به خواندن ادامه دادم. ساعت که شش و نیم را نشان داد دیگر احساس بی‌قراری و کمی ناراحتی می‌کردم. فکر کردم این دیگر از بی‌ملاحظگی سونیاست که یک لقمه نان هم برایم نگذاشته. باید خودش می‌فهمید شب از خواب بیدار می‌شوم. دراز کشیده بودم و گوش سپرده بودم به صداهای توی خانه ولی خانه رسماً ساکت بود. سونیا را در ذهنم تصویر می‌کردم و اشتهای دیگری به جانم چنگ می‌زد. می‌دیدمش، واضح‌تر از آن‌چه در واقعیت دیده بودم، و کاری هم برای پاک کردن آن تصویر از من برنمی‌آمد. مدتی در همین حال دراز کشیده بودم، تا این‌که صدای ساعت زنگداری را شنیدم. کتاب را برداشتم ولی نخواندمش. منتظر ماندم. در نهایت صدایش کردم. آمد. یک لباس حمام صورتی تنش بود. کتاب به دست دراز کشیده بودم که بفهمد بیدارم. گفتم صدای زنگ ساعت آمد. گفت: «زود خوابت برد. دلم نیومد بیدارت کنم. درد داری؟» گفتم: «شونه‌م درد می‌کنه.» گفت: «به‌ت قرص بدم؟» گفتم آره لطفاً. رفت. پابرهنه بود. روی پنجه راه می‌رفت. کتاب را گذاشتم روی میز پاتختی. با قرص و یک لیوان آب برگشت. پشت شانه‌ام را گرفت. یکی از سینه‌هایش پیدا بود. بعد ازش خواستم یک قرص دیگر هم برایم بگذارد. گفتم: «تو خیلی قشنگی.» گفت: «الآن بهتری؟» گفتم آره، ممنون. گفت: «الآن برات صبحونه درست می‌کنم. فقط یه لباسی بپوشم.» گفتم لازم نیست. گفت گرسنه‌ات نیست؟ گفتم آهان، چرا. نگاهم کرد. معنی نگاهش را نمی‌فهمیدم. مدتی طولانی غیبش زد.
صبحانه را که برایم آورد، لباس کامل پوشیده بود. یک بلوز گل‌وگشاد که دکمه‌هایش را تا بالا بسته بود. گفت: «باید سعی کنی خودت از جات بلند شی.» و چندتایی کوسن آورد و گذاشت پشت کمرم. عوض شده بود. همه‌جا را نگاه می‌کرد غیر از من. سینی ساندویچ و قهوه را گذاشت جلویم، روی لحاف. گفت: «اگه چیزی خواستی بلند صدام کن.» و رفت.
بعدِ خوردن، تصمیم گرفتم صدایش نکنم، حتماً طبق برنامه‌ی خودش می‌آمد. فنجان و بشقاب را گذاشتم روی میز پاتختی و گذاشتم سینی بیفتد کف اتاق. مطمئن بودم می‌شنود. مدتی طولانی منتظر دراز کشیدم ولی نیامد. با خودم گفتم چرا یادم رفت حال مامان را بپرسم. بعد به این فکر کردم که اگر حالم بهتر شود، دیگر خودم هستم و خودم. من می‌مانم و کل این خانه و هیچ‌کس هم نمی‌فهمد قرار است چه کار کنم. لازم هم نیست از کسی پنهان شوم.
بالاخره، آمد. مدتی بود قشنگ تأثیر قرص را روی خودم حس می‌کردم، برای همین آن‌قدر از سونیا خوشم آمده بود. پرسیدم حال مامان چه‌طور است؟ گفت تازه داره از خواب پا می‌شود. گفتم گمان کردم بیمارستان است. گفت نه. فقط زخم و کبودی بود. حرف‌هایی را که مامان درباره‌ی بابا زده بود برایش تعریف کردم. اول قیافه‌اش طوری بود که انگار حرفم را باور نکرده است و بعد هم انگار خشکش زد، آخرش هم گفت حال‌به‌هم‌زن است. از عکس‌العمل تندش کمی جا خوردم چون به‌هرحال یک زن جوان امروزی بود. گفتم پیش می‌آید. طوری نگاهم کرد که انگار حرف غلطی زده‌ام. گفت: «آره، درسته، البته.» و بعد سینی را از کف اتاق برداشت و فنجان و بشقاب را محکم گذاشت رویش. گفتم: «مامان نفهمه به‌ت گفته‌م.» گفت: «چرا نفهمه؟» گفتم: «ازم خواهش کرده بود نگم.» پرسید چرا؟ جواب ندادم. دیگر داشتم قشنگ ناراحت می‌شدم. دوست نداشتم کسی به من امر و نهی کند. با لحنی که خوشم نیامد گفت: «یعنی این راز کوچیک بین ما دوتا بمونه؟» گفتم آره، چرا که نه. مدتی نگاهم کرد، بعد گفت: «نگاه من و تو به هم با همدیگه خیلی فرق داره.» گفتم چه بد. چشم‌هایم را بستم. شنیدم رفت و در را پشت سرش بست. در، از وقتی از بیمارستان برگشته بودم، بسته نشده بود و او هم خوب می‌دانست که دلم می‌خواست باز باشد. عصبانی بودم و آن درِ بسته هم شده بود مزید بر علت. دلم می‌خواست از این خانه برود، دلم نمی‌خواست دیگر ببینمش. آن‌قدر ضعیف و درمانده نبودم که این بندوبساط را تحمل کنم. من که به او حرفی آسیبی نزده بودم.
قشنگ مدتی طول کشید تا دوباره آرام شوم. بعد فکر کردم رفتاری که کرد احتمالاً بیش‌تر به بابا ربط داشت تا من و اگر یک‌بار دیگر به رفتارش فکر کند، حتماً خودش می‌فهمد چه‌قدر غیرمنطقی بوده است.
ولی آرام نمی‌شدم. باید به خودم اعتراف می‌کردم که از برگشتنش می‌ترسم. مدام فکر می‌کردم پشت در صدای پا می‌آید، چشم‌هایم را می‌بستم و خودم را به خواب می‌زدم. و هر بار می‌دیدم نیامده، خیالم راحت می‌شد. آخرش با چشم بسته فقط همین طور سراپاگوش و منتظر، دراز کشیدم. بعدش را دیگر یادم نمی‌آید تا آن لحظه‌ای که دیدم مادرم انتهای تخت ایستاده و دارد نگاهم می‌کند. پانسمانی روی پیشانی داشت و یک توری بانداژ هم روی سرش. پرسید: «خواب بد می‌دیدی؟» جواب دادم: «تو خواب داشتم حرف می‌زدم؟» گفت: «نه، ولی صورتت رو هی جمع می‌کردی. درد داری؟» گفتم آره. گفت: «می‌رم برات قرص میارم.» به‌سختی راه می‌رفت. با خودم گفتم سونیا احتمالاً از رفتار غیرمعقولی که کرده خجالت کشیده و برای همین مامان جای او آمده اما وقتی مامان با قرص برگشت، گفت: «خب، حالا خودمون دوتاییم.» طوری گفت انگار از ماجرا خبر دارد. جوابی ندادم. بهام قرص داد و خواست بگذارم از شانه بلندم کند ولی گفتم لازم نیست. قرص را گذاشتم دهنم و کمی آب از بطری خوردم. نشست روی صندلی کنار پنجره. گفت: «سونیا نگران بود نکند خیلی به‌م بربخورد ولی واقعاً دلش می‌خواست تلافی کند.» سری تکان دادم. گفت: «آره. سونیا گفت دلیل این رو که چرا باید بره می‌دونی.» گفتم آره. لبخندی بهام زد و بعد گفت: «نمی‌دونی چه‌قدر ازت ممنونم. با این‌که منظور حرفش را می‌دانستم گفتم: «واسه چی؟» گفت: «وقتی سر چرخوندم و دیدم بغلم دراز کشیدی، با خودم گفتم اقلاً ویلیام مراقبم هست.» گفتم: «معلومه که مراقبم.» چشم‌هایم را بستم. بعد از مدتی صدایش را شنیدم که بلند شد و رفت. چشم‌هایم را باز کردم و با خودم گفتم: «وای اگر حقیقت را می‌فهمید چی.»