سروش صحت
خیلیها او را با سریالهای طنز و فیلمهای کمدیاش میشناسند. یک طنزپرداز متفاوت و خوشفکر که نشان داد میتواند نسلهای متفاوت را کنار یکدیگر به خنده وا دارد. اما این همهی او نیست. سروش صحت یک شیفتهی کتاب است. خودش میگوید: «از همان زمان کودکی کتاب خواندن را آغاز کردم. چون خواهر و برادر نزدیک به سنوسال خودم نداشتم ناچار بودم با کتاب خودم را سرگرم کنم. از طرفی، در خانوادهام همه اهل کتاب خواندن و مطالعه بودند و من هم به تبعیت از آنها، آدمِ کتابخوانی شدم.»
صحت که فعالیت حرفهای خود را در تلویزیون با مجموعهی جُنگ 77 به کارگردانی مهران مدیری آغاز کرده، در دههی هشتاد با ساخت مجموعههایی مثل «چارخونه»، «ساختمان پزشکان»، «پژمان» و «لیسانسهها جایگاهش را بهعنوان یکی از چهرههای مطرح تلویزیون تثبیت کرد. همچنین در سالهای گذشته تجربهی موفقیتآمیزی چون «مگه تموم عمر چندتا بهاره» در شبکهی نمایش خانگی یا فیلمهایی مثل «جهان با ممن برقص» و «صبحانه با زرافهها» بر پردهی سینماها او را بیش از پیش مطرح کرد. اما شاید با ستونِ تاکسینوشت در روزنامهی اعتماد بود که او ظرفیت خود را برای داستاننویسی نشان داد. این میکروفیکشنها که در آن دوان بسیار محبوب شدند، بعدا در قالب کتاب «تاکسیسواری» از سوی نشر چشمه منتشر شد.
اما بیگمان یکی از مهمترین فعالیتهای فرهنگی او را باید در برنامهی جریانساز «کتابباز» پی گرفت. برنامهای که سیلی از بینندگان را پای تلویزیون نشاند و به یک برنامهی شاخص تلویزیونی بدل شد. او توانست بر خلاف نمونههای سابق در صدا و سیما، از محدودهی اجراهای خشک و رسمی بگریزد و ترکیبی از آگاهی و سرگرمی را برای معرفی کتاب ارائه دهد. برنامهی کتابباز توانست در دورهای که حضور کتاب در زندگی ما کمرنگ و کمرنگتر میشود، دوباره نفس تازهای به فرهنگ مطالعه بدهد.