کاوه میرعباسی

از 14 سالگی ترجمه می‌کرد. هفده‌ساله بود که ترجمه‌اش با نشر امیرکبیر منتشر شد. یک‌سال بعد، در آغاز دهه‌ی پنجاه راهی فرانسه شد که حقوق بخواند. اما نیمه‌کاره رهایش کرد و از رومانی سر در آورد. ‌سودای فیلم ساختن او را وا داشت تا سینما بیاموزد. حتی برای دکترایش به اسپانیا رفت. اما دوباره تزش را رها کرد و پس از یک‌دهه، در نهایت به ایران بازگشت. وقتی که برگشت، با تجربه و انگیزه‌ی بسیار ترجمه‌ی ادبیات را در پیش گرفت. از همان نخستین انتخاب‌ها هم نشان داد که مترجمی است با ذوق و سلیقه‌ی ویژه‌ی خودش.
کاوه میرعباسی از سه زبان ترجمه می‌کند: انگلیسی، فرانسه و اسپانیایی. و همین تنوع و گستردگی به او اجازه داده تا هر لحظه بتواند دست روی شاهکاری ادبی در این محدوده بگذارد. می‌خواهد کتابی از اویسمانس، برتون و کامو باشد یا اثری از رولفو، کارپانتیه، فوئنتس و بورخس. او همیشه از تجربه‌های تازه استقبال می‌کند. اما میرعباسی علاوه بر ترجمه، داستان و طنز هم می‌نویسد. یکی از آن‌ها، «هفت‌گانه‌ی سودابه» است. مجموعه‌ای از هفت رمان پلیسی با تم سیاوش و سودابه‌ی شاهنامه‌ی فردوسی که هرکدام با یکی از گونه‌های فرعیِ ادبیات پلیسی پیوند خورده‌اند. ادبیات پلیسی و ژانر از تخصص‌ها و علاقه‌های ویژه‌ی میرعباسی است. او بارها از جای خالی این گونه در داستان‌نویسی ایران سخن به میان آورده است. خود او دبیری دو مجموعه‌ی پلیسی «دایره‌ی هفتم» و «ادبیات پلیسی امروز جهان» را به‌عهده داشته و در این باره بسیار نوشته و ترجمه کرده است.