احسان مهتدی

متولد آذر سال 61 است و آن‌طور که  خودش گفته است علایق دوران کودکی‌اش، پس از  نقاشی و بازی در تئاتر، علم مواد و کیمیاگری بوده. چنان‌که حاصل کنجکاوی‌هایش در آزمایشگاه شیمی کوچکی که به راه انداخته بود محصولاتی دست‌ساز همچون صابون، مایع ظرف‌شویی و جلاسنجِ اعلاء بود! از نوجوانی، یعنی زمانی که در دبیرستان البرز درس می‌خواند، شروع به نوشتن شعر کرد و دیگر از آن دست نکشید. چنان‌که خودش هم بر سردرِ نمایه‌های اجتماعی‌اش می‌نویسد: «از وقتی به خودم آمدم دیدم شاعرم، و از آن وقت از خودم در حالِ رفتنم.»
دانشجوی رشته‌ی مهندسی ماشین‌آلات کشاورزی شده بود که اولین کتاب شعرش را، با عنوان «آیه‌های بارانی» منتشر کرد و خودش آن را نخستین دست و پا زدن‌هایش در مکتب شعر می‌‌دانست. دومین کتابش اما، «روایت‌‌های آبی از کسی شاید شبیه من»، که سه سال بعد منتشر شد، سرآغازِ زبان شخصی او در شعر و شاعری بود.تا امروز شمار کتاب‌‌های منتشرشده‌ی او به 11 عنوان می‌‌رسد و در این میان باید به ترجمه‌های او نیز اشاره کرد. ترجمه‌هایی با لحن و زبانی شناسا که تلاش می‌کند تا برای بزرگ‌ترین شاعران مدرن جهان (از بودلر و رمبو تا په‌سوآ و کامینگز) خانه‌ای در خاکِ زبان فارسی فراهم کند.