وقتی اولین رمانش را منتشر کرد، دو جایزهی ادبی را در اولین دورهشان به خانه برد: جایزه مهرگان و یلدا. جایزههایی تعیینکننده در فضای ادبیات که چشمها را به نویسندهشان خیره کرد. نویسندهای که یکدهه قبل در کلاسهای هوشنگ گلشیری بالیده بود و در این میان عطای سینما و ژورنالیسم را هم به لقایش بخشیده بود، تا فقط داستان بنویسد. نویسندهای که حالا سالهاست به «نویسندهی تماموقت» شهره است؛ که هیچ شغلی جز نوشتن و تدریس داستاننویسی ندارد. «نیمهی غایب» اولین رمانش -که از شاخصترین آثار داستانی دههی هفتاد هم هست- خیلی زود اقبال پیدا کرد و خوانده شد. در یکسال 6 چاپ رفت و در فاصلهی کمتر از یکدهه به چاپ 15 رسید، اما ناگهان سیاهچالهی توقیف آن را در خودش بلعید. وقتی که پس از 7 سال از توقیف درآمد چیزی عوض نشده بود. همچنان بسیاری مشتاق خواندنش بودند.
از حسین سناپور تاکنون، دو داستان نوجوان، نه رمان، سه مجموعه داستان، پنج کتاب آموزشی، و چهار مجموعه شعر منتشر شده است. او برای نوشتن داستانهایش به سراغ اتفاقهای عجیب و غریب نمیرود. قصههای سادهای را روایت میکند و ایدهی اولیهی داستانهایش را ممولاً از دل زندگی مردم معمولی و دنیای اطرافش بیرون میکشد. نویسندهای است که به جامعه و وضعیت سیاسی آن حساس است. تجربهی شهر را خوب میشناسد. به موضوعاتی چون شکافهای فرهنگی و تقابلهای نسلی علاقه نشان میدهد. و از هر فرصتی برای پرداختن به جدال سنت و تجدد استقبال میکند. خیانت، طلاق، خشونت، فقر و ... از موتیفهای برجستهی داستانهای او هستند.
علاوه بر این او یکی از برجستهترین مدرسان داستاننویسی در ایران است که شاگردان موفقی را هم در نسلهای پس از خود تربیت کرده است. کارگاههای او اما در مقایسه با استادش یک تفاوت مشخص دارد. خودش در این باره میگوید: «زمانی که به کلاسهای گلشیری رفتم، متوجه شدم نحوهی برخوردش با داستان بهکلی فرق میکند. ما در این کارگاهها داستان را میخواندیم و جزء به جزء بررسی میکردیم. اولینبار در کارگاه آقای گلشیری دیدم که اینکار انجام میشود. همه چیز برایم عوض شد. اما در کارگاههای آقای گلشیری فقط داستان کوتاه خوانده میشد و به خاطر ندارم که رمانی خوانده و بررسی شده باشد. اما در کارگاه های خودم حس کردم باید شیوهای باشد که روی رمان هم بشود کار کرد. و این کار را انجام دادیم.»